ZSM december 2000

 

Tamara Hoekwater

 

Leeftijd: 28 jaar

Geboren in: Heerlen

Woont in: Maastricht

Grote voorbeeld: Tina Turner

 

Tamara volgde in haar jeugd zangles op de muziekschool en kwam zodoende in diverse bandjes terecht. Ze heeft drie jaar jazz-zang gestudeerd op het conservatorium in Maastricht. Naast Volumia! is ze samen met Birgit regelmatig in de studio te vinden als sessiemuzikante.

 

Over haar positie op het podium:

"Twee jaar geleden hebben we besloten om Nederlandstalig te gaan zingen. Samen met de platenmaatschappij hebben we toen een plan bedacht om Xander meer naar de voorgrond te schuiven. Waarom? Omdat dit beter verkoopt en je geen negen man vooraan op het podium kunt zetten."

Het publiek:

"Oma,moeder en dochter vallen voor Xander. Vanwege zijn uiterlijk, z'n uitstraling als zanger, z'n humor. De eerste vijf rijen bestaan uit jonge meiden. Daarna loopt de leeftijd op. Er zit een bepaalde romantiek in onze muziek. Vrouwen zijn hier gevoeliger voor."

Het vak:

"Voor mijn gevoel ben en blijf ik zangeres. Ook in een achtergrondkoortje, kun je veel plezier en voldoening halen uit

de dingen die je doet. Daarnaast presenteren Birgit en ik een programma voor jongeren op TV Limburg. Dat is ook heel leuk om te doen."

Ambities:

"Toen we zeven jaar geleden met z'n allen begonnen, wisten we dat we het gingen maken. Dat was geen arrogantie, maar een gevoel, een overtuiging. Nu we dat succes hebben bereikt, wil dat niet zegen dat ik geen ambities meer heb. Binnen Volumia! is onze positie duidelijk. Willen we blijven genieten van dit succes, dan zullen wij ons bij deze rol in de achtergrond moeten neerleggen. En geloof mij, wij hebben zoveel lol, dat ons dat niet moeilijk valt. Stel dat ik alleen verder wil, dan is het nog maar de vraag of ik net zoveel plezier en succes zal hebben als nu met de band."

De muziekscene:

“Het is een hele harde wereld. Ik kom uit Limburg,daar kijken wij toch even iets anders tegen het leven aan. Minder kabaal, we genieten meer van kleine dingen. Ik hou helemaal niet van vriendjespolitiek, ik verafschuw de harde Hilversumse wereld. Je moet er een bepaald spelletje spelen om er geaccepteerd te worden. Ik doe liever normaal, dus ben ik altijd weer blij als ik in de auto stap en terug naar het zuiden rij."